“Çatlama cesareti gösteren bütün o tohumlar adına…” der bir yolcu.

Toprağın o karanlık derinliklerine tohumlar attığınızı düşünün. Onlardan nasıl bir şey ortaya çıkacağını siz bilirsiniz ama onlar bilmez. Onlar adeta karanlığa gömülmüşlerdir.

Tohum bir süre o karanlıkta zamanını bekler durur. Kendisi için haftalar günler, bizler için uzun uzun yıllar demektir bu bahsedilen zaman.

Ve gün gelir;

Artık o tohum orada duramaz olur.

Kimisi çatlar ve karanlıkta ilerlemeye başlar.

Kimisi ise cesaret edemez ne evinden çıkmaya ne de ilerlemeye.

O kadar zanneder hayatın kendisini; ölmekten korkar ama bilmez ki daha var olmamıştır aslında.

Kabuğunu kıran kendine yol aça aça ilerler ve bir noktada o karanlığı deler ve gün yüzüne çıkar. Artık güneşi görmüştür, karanlık kalmamıştır.

Ve O’na yaklaşmaya devam eder.

Bir noktada güzel kokular saçan rengarenk çiçekler açmaya başlar.

Baharın habercisidir bütün bu çiçekler ama henüz bitmemiştir, daha ötesi vardır.

İlerlemeye devam eder ve bu sefer kendisinden, kendi özünden güzel kokulu, güzel tatlı meyveler ortaya çıkarmaya başlar.

Ve bunu toprağın altında kalmış, çürümeye yüz tutmuş olan tohumlara anlatamaz, çünkü onlar hala bir kabuğun içinde karanlıkta kalmışlardır.

Duyamazlar, bilemezler, anlayamazlar...

VE BİZ…

İnandığımız şeyler; halimizi, tavrımızı, söylemlerimizi ve hatta etrafımızda gördüğümüz şeyleri bile belirler. Yani en genel tabiriyle davranışlarımızı; kişiliğimizi, kim olduğumuzu belirlerler.

Gerçekte var olmayan bir şeye inandığımızda ise gerçekte var olmayan bir dünyada, bir hayalin içinde yaşamaya başlarız.

Kendi kendimize kurduğumuz hayali bir dünya içerisinde kendimizi adeta tutsak ederiz, bir tohumun o çatlama cesaretini gösterememesi gibi.

Ve bu esaret her geçen gün artmaya devam eder ve dışarısının güvensiz olduğunu düşünerek kendimizi sürekli daha da küçülen korunaklı bir alana kapatırız.

Ve bu durumu sadece bireysel olarak değil toplumsal olarak yaşadığımızı düşünürsek nesilden nesile kendini daha da kapatan ve ilerleyemeyen, gelişemeyen nesillerin ortaya çıktığını görebiliriz.

Sanki çok sıra dışı bir örnekten bahsediyor gibi gözüksek de aslında hepimizin yaşadığı şey tam olarak bu.

Zihnimizin, düşüncelerimizin, gerçek olmayan inançlarımızın kapanına kısılmış durumdayız.

Ve yaptığımız bütün çalışmalarımızda söylediğimiz gibi; aslında bu bir Özgürlük Mücadelesidir.

Adı üstünde; gürlemek, gürül gürül akmak isteyen özlerimizin, gerçek kimliklerimizin mücadelesi. Gün yüzüne çıkmak isteyen, güzel çiçekler meyveler vermek isteyen özlerimizin mücadelesi. Ve biz onları küçücük karanlık zihinsel odalara kapatmış durumdayız.